ప్రేమ పంచి.. మదిలో బాకులు దించి!

నా పేరు స్టుపిడ్. అవున్నిజమే. నాకిష్టమైన, నన్ను ఇష్టపడ్డ అమ్మాయి ప్రేమగా పిలిచేదలా.

మొదట్లో నేను జులాయి. కన్నవాళ్లపై పడి బతికేయడం.. జల్సాలు.. సరదా కోసం అమ్మాయిలతో ఫ్రెండ్షిప్‌లు.. జాలీగా గడిచిపోయేది. అనుభవించు రాజా.. అన్నది నా సిద్ధాంతం. తన పరిచయం నన్ను పూర్తిగా మార్చేసింది. అప్పట్నుంచే ప్రేమ, పెళ్లి.. ఈ అమ్మాయితోనే అని ఫిక్సయ్యా.

ఆస్తి, అందంలోనే కాదు పంచే ప్రేమలోనూ తనదే పైచేయి. పండగొస్తే నాకే మొదట విష్ చేసేది. బయటికెళ్తే నా చేయి వదిలేది కాదు. నాకు కష్టమొస్తే తనకి కన్నీళ్లొచ్చేవి. అంత మంచి అమ్మాయి దొరికినందుకు నా అంత లక్కీఫెలో లేడనుకున్నా. పెద్ద ఉద్యోగం సంపాదించి ఆమె హోదాకి ఎదగాలనుకున్నా. రెండేళ్లు పుస్తకం వదల్లేదు. ప్రయత్నించని ఉద్యోగం లేదు. ప్చ్.. నా ప్రయత్న లోపమో, విధిరాతో ఏ కొలువూ దక్కలేదు. 'బాధ పడకు నేస్తం.. ఇది కాకపోతే మరోటి నీకు తోడుగా నేనున్నా కదా' అని భరోసా ఇస్తుందనుకున్నా. నేను అనుకున్నది జరగలేదు. ఆశించని మార్పొచ్చింది తనలో.

కొంతకాలం నేనే తనకి కావాలి. ఒక్కోసారి 'నీ నీడ కూడ భరించలేను' అనేది. కలవడం, విడిపోవడం రెండూ ఆమె ఇష్టప్రకారమే. ఇష్టమైన వ్యక్తిని కలవడంలో ఉండే సంతోషాన్ని మాత్రమే తనకిచ్చా. విడిపోవడంలో ఉండే బాధ నేనొక్కడినే అనుభవించా. ఒక్కసారైనా నేను తనని దూరం చేసుంటే నా బాధ తనకీ తెలిసేది. బాధ అనుభవిస్తూ తనని మర్చిపోయే సమయానికి ప్రేమగా దగ్గరయ్యేది. పిచ్చిగా ఆమె వెంట పరుగెత్తేవాణ్ని. అంతలోనే అసహ్యించుకునేది.. చులకనగా చూసేది. అయినా మరోసారి ప్రేమగా పలకరిస్తే అన్నీ మర్చిపోయేవాణ్ని.

ఎందుకిలా చేస్తుందో అర్థంకాక చాన్నాళ్లు గింజుకున్నా. ఆఖరికి నా ఆలోచనల అంతర్మథనానికి తనే తెర దించింది. 'నా కుటుంబం కోసమే నిన్ను దూరం పెడుతున్నా'నంది. 'నీ వల్లే నా భవిష్యత్తు నాశనమైంద'ని ఏడ్చింది. అప్పుడైతే నాకు బాధ కలగలేదస్సలు. కుటుంబానికి అంత విలువిచ్చే అమ్మాయిని ఇష్టపడినందుకు.. ప్రేమించబడినందుకు కొంచెం సంతోషంగా, ఎంతో గర్వంగా అనిపించింది. కానీ అంత మంచి అమ్మాయి కూడా ఓ తప్పు చేసింది. తను ప్రేమించింది కూడా ఓ మనిషినే అనీ.. తనకీ ఆశలు, అభిప్రాయాలు, ఇష్టాలు, మనసు ఉంటాయని గ్రహించలేకపోయింది. అతడికీ కొంచెం విలువ ఇవ్వాలనే విషయమే మర్చిపోయింది. నేనూ తిట్టుకున్నాను. ఇన్నేళ్ల ప్రేమలో ఎలాంటి విషయమైనా పంచుకునే చనువు, నమ్మకాన్ని ఎందుకు ఇవ్వలేకపోయానని.

తప్పెవరిదో ఇప్పటికీ అంతుపట్టదు. ఇప్పుడు నా సమస్య పెళ్లి. దానిమీద ఎలాంటి నమ్మకాలు, ఆశలు లేవు. ఎందుకంటే ఒకమ్మాయి జీవితాంతం నాతో సంతోషంగా ఉంటుందనే నమ్మకం పోయింది. నేను సంతోషంగా ఉన్నట్టు నటిస్తున్నాను. ఏదో ఒకరోజు బయటపడతానని భయంగా ఉంది. సమాజం కోసం, నావాళ్ల కోసం ఆనందంగా ఉన్నట్టు నటించడం నావల్ల కావడం లేదు. నా బాధ అర్ధం చేసుకొని తను కనీసం 'నేను ప్రేమికురాల్ని కాదు..స్నేహితురాల్ని' అనైనా చెబుతుందని ఆశగా ఎదురుచూస్తున్నా. ఫ్రెండ్స్.. ప్రేమంటే కమిట్‌మెంట్ కాదు. ఒక బాధ్యత. సక్రమంగా నిర్వర్తించే సత్తా ఉంటేనే ప్రేమించండి. కన్నవాళ్లను ఒప్పించగలిగితేనే ప్రేమించండి. ప్రేమలో ఉన్నప్పుడు పేరెంట్స్‌ని, పేరెంట్స్ గుర్తొచ్చినపుడు ప్రేమని వదిలేయకండి. అవతలి వ్యక్తి గుండెల్లో బాకులు దింపి అంతులేని పాపాన్ని మూటకట్టుకోకండి.
© Shekharmine