పదో తరగతి క్లాసు. 'మే ఐ కమిన్ సర్..' ఓ అమ్మాయి పిలుపుతో గుమ్మం వైపు తలెత్తాం. లేట్ అడ్మిషనంటూ వచ్చింది. పేరు రమ్యట. అందరిలాగే తనతోనూ మాట కలిపా. నాలో ఏం నచ్చిందో.. మూణ్నెళ్లు తిరక్కముందే 'నువ్వంటే ఇష్టం' అంది. మనసులో గందరగోళం. ఎలా స్పందించాలో తెలియదు. మాట దాటేశా. ఈలోపే నేను వేరే అమ్మాయితో లవ్లో ఉన్నానని మోసేశాడు ఓ క్లాస్మేట్. 'అదా విషయం.. అందుకేనా నన్ను దూరం పెడుతున్నావ్?' అంటూ గొడవకి దిగింది. నేనూ తగ్గలేదు. నువ్వెంత అంటే నువ్వెంత అనుకున్నాం.
ఇంటర్లో అమ్మాయిలకు దూరంగా ఉన్నా. రెండేళ్లు హాయిగా గడిచిపోయాయి. మళ్లీ ఎంసెట్ కౌన్సిలింగ్ రోజు కనిపించింది రమ్య. నన్ను చూడగానే తన మొహం వేయి వాట్ల బల్బులా వెలిగిపోయింది. నాకేమో తను తిట్టిన తిట్లే గుర్తొచ్చాయి. మొహం తిప్పేసుకొని అక్కణ్నుంచి కదిలా.ఇంజినీరింగ్. పెద్దోడినైపోయానన్న ఫీలింగ్. అక్కడే పరిచయమైంది ప్రియ. నా భావాలకు క్లోనింగ్లా, నా కంటికి ప్రేమదేవతలా కనిపించింది. పైగా ఇద్దరం ఒకే బ్రాంచ్. తనని చూస్తూ నాలుగేళ్లు నాలుగు క్షణాల్లా గడిపేయొచ్చనుకున్నా. ఆశ ఆచరణలోకి రాకముందే నా సంతోషానికి బ్రేక్. సెక్షన్లు వేరు చేసి మమ్మల్ని తలా ఓ క్లాసులో పడేశారు. బ్రేక్టైంలో కళ్లప్పగిస్తూ, కావాలని మాట కలుపుతూ మహదానంద పడిపోయేవాణ్ని. మరోవైపు ఫస్టియర్ పూర్తయ్యేసరికి 'రామ్ మంచి కుర్రాడు. బాగా చదువుతాడు' అనే ట్యాగ్ తగిలించారంతా. ఈ టైంలో నేను ప్రేమంటే చెడ్డ పేరొస్తుందనే భయం. 'మూడేళ్లు ఇక్కడే ఉంటుందిగా. సమయం చూసి విషయం చెప్పొచ్చులే' అని వెనక్కి తగ్గా. కానీ నేను తనని ఫాలో అవ్వడం, మాట్లాడుతూ మెలికలు తిరిగిపోవడం ఫ్రెండ్స్ గమనించారు. నాకూ, ప్రియకి డ్యాష్ డ్యాష్ అని కాలేజీ అంతా చాటింపు వేశారు. ఇక ఆగలేకపోయా. ఏదైతే అదైందని ఓరోజు 'ఐ లవ్యూ' చెప్పేశా. తను 'ఐ టూ' అన్లేదు. లాగి కొట్టలేదుగానీ చిన్నసైజు లెక్చరిచ్చింది. భవిష్యత్తులో నీ ప్రేమ ఒప్పుకుంటా అనే సంకేతాలు కనపడ్డాయి. ఆరోజు కోసం వేయికళ్లతో ఎదురుచూస్తున్నా.
ప్రతి మనిషికీ అహముంటుంది. ఎప్పుడోగానీ దాన్ని బయటికి తీయొద్దు. మనసుపడ్డవాళ్ల ముందు అసలు చూపించొద్దు. అది తెలీక ఓసారి ప్రియ ముందు ఆధిపత్యం చెలాయించాలని చూశా. తనకది నచ్చక గొడవైంది. తను బాగా బాధ పడినట్టుంది. అప్పుడైనా మెట్టు దిగాల్సింది! నేనలా చేయలేదు. నాతో మాటలు కట్ చేసింది. నరకం ఎలా ఉంటుందో అర్థమైంది. తట్టుకోలేక తనని ప్రసన్నం చేసుకునే సమయం కోసం ఎదురుచూస్తున్నా. నా అదృష్టంకొద్దీ ఆ అవకాశం తొందర్లోనే వచ్చింది. వేరే కాలేజీలో జరిగే ఫెస్ట్కి వెళ్లే మా బృందంలో తను చేరింది. ఫెస్ట్ ముగిసేలోగా తన మనసు గెల్చుకోవాలనుకున్నా.
జీవితంలో కొన్ని మలుపులు మనం ఊహించనంత దారుణంగా ఉంటాయ్. మేం వెళ్లిన కాలేజీలోనే రమ్య చదువుతోంది. నా కారణంగా రెండుసార్లు బాధ పడ్డ అమ్మాయి. పాపం అనిపించి పలకరించా. 'నన్నింకా క్షోభ పెట్టడానికొచ్చావా? ఇంకేమైనా అనాల్సిన మాటలున్నాయా?' అంటూ తిట్టేసింది. నిర్ఘాంతపోయా. క్షమించమంటూ లెటర్ పంపా. మర్నాడే పరుగెత్తుకొచ్చింది. అందరిముందే నా చేయి పట్టుకొని బోరున ఏడ్చేసింది. 'ఇడియట్.. నిన్నింకా ప్రేమిస్తూనే ఉన్నా' అన్నట్టుగా ఉన్నాయ్ ఆమె చూపులు. ఆలస్యం చేస్తే ప్రమాదమని ప్రియతో నా ప్రేమ విషయం చెప్పా. కళ్లతోనే కాల్చేసేలా చూస్తూ నోటికొచ్చిన బూతులు తిడుతూ వెళ్లిపోయింది.
ఫెస్ట్ ముగిసింది. కొత్త సమస్య మొదలైంది. రమ్యని కలవడం ప్రియ చూసిందేమో! ఇప్పుడు అసలు మాట్లాడ్డమే మానేసింది. నన్ను ఇష్టపడ్డ అమ్మాయిని నేను వద్దనుకున్నా. నేను ప్రేమించిన అమ్మాయి నన్ను కాదంటోంది. అనుమానాలు, అపార్థాలు.. కారణేమేదో తెలియదు. ఇది చదివాకైనా ఆ ఇద్దరూ క్షమిస్తారని ఆశిస్తున్నా.
© Shekharmine
No comments:
Post a Comment