‘హాయ్... నేను స్రవంతిని. ప్రాజెక్టు వర్క్ కోసం హైదరాబాద్ వస్తున్నా. మీ సాయం కావాలి’ పొద్దునే మెసేజ్. అది చూడగానే నా మొహం వెలిగిపోయింది. ఉత్సాహంగా ఓకే చెప్పా.
స్రవంతి... ఆ పేరెలా మర్చిపోగలను? తను ఎంసీఏలో నా జూనియర్. అందగత్తేకాదు తెలివైంది కూడా. టాపర్గానో, ఏదో పోటీల్లో ఫస్టొచ్చిందనో తన గురించి తరచూ వినేవాణ్ని. సీనియర్ననే గౌరవంతో అప్పుడప్పుడు నన్ను పలకరించేది. నేనూ ‘హాయ్’ అనేవాణ్ని. అంతవరకే మా పరిచయం.
చదువు పూర్తై కొలువు వేటలో పడ్డా. పెద్దగా కష్టపడకుండానే ముంబయిలో ఉద్యోగమొచ్చింది. చూస్తుండగానే రెండేళ్లు గడిచాయి. ఈమధ్యలో స్రవంతితో ఎప్పుడూ టచ్లో లేను. తెలివైన అమ్మాయిగా, జూనియర్గా మాత్రం గుర్తుంది. ఇదిగో ఈ సందేశంతో మళ్లీ తన ఆలోచనల్లోకి వెళ్లిపోయా.
ప్రాజెక్టు వర్కు, కొలువు సలహాలు... కారణం ఏదైతేనేం మా మధ్య రోజూ సంభాషణలు కొనసాగేవి. మధ్యమధ్యలో వ్యక్తిగత చర్చలు, అభిరుచులు, అభిప్రాయాలూ పంచుకునేవాళ్లం. నేనుండేది ముంబయి, తనది హైదరాబాద్. అయినా పక్కపక్కనే ఉన్నట్టు ఫీలయ్యేవాళ్లం. ఉన్నట్టుండి ‘నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటారా సర్?’ అనడిగిందోరోజు. నిజం చెప్పాలంటే తనంటే నాకూ ఇష్టమే. అందం, అణకువ, తెలివైన అమ్మాయి ఎవరికి నచ్చదు? కాకపోతే మా నేపథ్యాలు వేరు. తను బాగా ఆస్తిపరురాలు. ఒక్కతే కూతురు. నాదేమో పేద కుటుంబం. అదే మాట చెప్పి ‘ఇది జరిగేపని కాదేమో. నీ ఆలోచన మానుకో’ అన్నా. ‘ఆకర్షణ లేదా ఆవేశంతో తీసుకున్న నిర్ణయం కాదిది. మీరంటే మనస్ఫూర్తిగా ఇష్టం’ అంది. ఇంట్లోవాళ్లను నేనొప్పిస్తానంది. అంతకన్నా ఏం కావాలి? సంతోషంగా ఒప్పుకున్నా. కానీ ‘మీ ఇంట్లోవాళ్లు ఒప్పుకుంటేనే మన పెళ్లి’ అని షరతు పెట్టా.
ప్రతి పుట్టినరోజుకి స్రవంతి పేరెంట్స్ ఏదో బహుమతి ఇస్తారు. ఈసారి నన్ను భర్తగా ఇమ్మందట. ఠాఠ్... వీళ్లేదంది వాళ్లమ్మ. ఆపై వెంటనే నాకు ఫోన్ చేసి ‘మాకున్నది ఒకే కూతురు. నీలాంటివాడికి కాకుండా బాగా డబ్బున్నవాడికి ఇవ్వాలనుకుంటున్నాం. తనని మర్చిపో’ అందామె దబాయింపుగా. ‘ఒకర్నొకరం ఇష్టపడ్డాం. దయచేసి ఒక్కసారి ఆలోచించండి. నాకూ మంచి జాబ్ ఉంద’ని ప్రాధేయపడ్డా విన్లేదు. స్రవంతే నన్నోదార్చింది.
నా దురదృష్టంకొద్దీ అప్పుడే నా ఉద్యోగం వూడింది. స్రవంతి జాబ్లో చేరింది. తనకి సంబంధాలు చూడటం మొదలెట్టారు. ఎన్ఆర్ఐ సహా మంచి సంబంధాలొచ్చాయి. నా కోసం అన్నీ వదులుకుంది. ‘మన పెళ్లి కచ్చితంగా జరిగితీరుతుంది’ అని ధైర్యం చెప్పేది. మరోవైపు నా ప్రయత్నాలేవీ ఫలించలేదు.
ఓరోజు అమ్మకి సీరియస్ అని ఫోన్ రాగానే పరుగెత్తుకెళ్లింది స్రవంతి. అక్కడికెళ్తే అంతా ఉత్తిదే. తిట్టి, కొట్టి పెళ్లికి బలవంతపెట్టారు. నాతో చెప్పి ఏడ్చింది. ఎక్కడికైనా వెళ్లి పెళ్లి చేసుకుందాం. తర్వాత వాళ్లే ఒప్పుకుంటారంది. నేనొప్పుకోలేదు. పాతికేళ్లుగా ప్రాణం పెట్టుకున్న కన్నవాళ్ల పరువు తీయడం నాకిష్టంలేదు. ఎలాగోలా వాళ్లని ఒప్పిద్దాం అని స్రవంతికి నచ్చజెప్పా. తర్వాత మా ప్రయత్నాలన్నీ నిష్ఫలమయ్యాయి. ఈమధ్యే తెలిసింది. మేం ఒప్పించడానికింకేం లేదని. స్రవంతి ఆమోదం లేకుండానే వేరే అబ్బాయితో పెళ్లి ఫిక్స్ చేసేశారు ఆ కఠినహృదయులు.
చాలామంది అమ్మాయిలు డబ్బున్నవాడు దొరకగానే ప్రేమించినవాడ్ని వదిలేస్తారు. కానీ నా స్రవంతి అలా కాదు. పేదవాడినైనా నాకోసం కడదాకా పోరాడింది. అసరమర్థత, అవివేకంతో నేనే తనని దక్కించుకోలేకపోయా. పెద్దల ధనవ్యామోహానికి మా ప్రేమ బలైంది. ఇది చదివాకైనా అలాంటి వాళ్లలో మార్పు వస్తుందని ఆశిస్తున్నా.
Download Our App from Playstore.
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.app.naalovestory
