Tuesday, 23 February 2016

చేరువయ్యాక... ఛీకొట్టాడు!

కాలేజీ ఆఖరి రోజు. ‘జీవితమంటే చదువొక్కటే కాదు. లావుగా, బండలా ఉన్నావ్‌. నువ్వూ అమ్మాయివేనన్న సంగతి గుర్తుంచుకో’ క్లాస్‌మేట్‌ మాట నా మనసును తాకింది.
చిన్నప్పుడే నాన్న చనిపోతే మామయ్యలు పెంచారు. చదువు తప్ప మరో లోకం ఉండేది కాదు. బీటెక్‌లో కాలేజీ టాపర్‌గా బంగారు పతకం అందుకున్నా. అంతకు ముందే పెద్ద కంపెనీలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజినీర్‌గా ఎంపికయ్యా. అంతా హ్యాపీ అనుకుంటుండగా స్నేహితుడి మాట కలవరపాటుకు గురి చేసింది. దాన్ని ఛాలెంజ్‌గా తీసుకొని అందంపై దృష్టి పెట్టా. కసరత్తులు చేసి... కడుపు మాడ్చుకొని... మొత్తానికి నేనూ అందగత్తెనని నిరూపించుకున్నా.
‘హాయ్‌.. వెల్‌కమ్‌ టూ అవర్‌ గ్రూప్‌.. మీ పేరేంటి? ఏ వూరు?’ మొదటిరోజే మాట కలిపాడు రాము. మా సీనియర్‌. స్పందించా. అడక్కముందే సాయం చేసే గుణం అతడిది. ఏ అవసరం వచ్చినా తన సీటువైపే నా అడుగులు. ఆ చొరవ మమ్మల్ని దగ్గర చేసింది.
‘నువ్వంటే నాకిష్టం. మనం పెళ్లి చేసుకుందాం’ ప్రపోజ్‌ చేశాడోరోజు. తనంటే నాకూ ప్రేమే. కానీ మా కులాలు వేరు. అదే చెప్పి సున్నితంగా తిరస్కరించా. ‘మావాళ్లు ఒప్పుకోకపోతే నిన్ను రిజిస్టర్‌ మ్యారేజీ చేసుకుంటా. నీ చేయి వదిలే ప్రసక్తే లేదు’ ఆవేశంగా చెప్పాడు. పడిపోయా. కానీ ఆ ఆనందం ఆవిరవడానికి వారం పట్టలేదు. ‘నువ్వు చెప్పినట్టే మావాళ్లు ఒప్పుకోవడం లేదు. నా మరదల్ని పెళ్లి చేసుకొమ్మని గొడవ’ అన్నాడు బేలగా. మరోసారి గట్టిగా ప్రయత్నించమంటే సరేనన్నాడు. మళ్లీ ఏమైందో కొద్దిరోజులకే పాత పాట. పూటకోసారి మాట మార్చడం నాకు నచ్చలేదు. అతడ్ని మర్చిపోవాలనే నిర్ణయానికొచ్చా. కానీ ప్రేమగా పలకరింపులు.. నడుంపై చేతులేయడం.. బుగ్గలు గిల్లడం.. ముద్దులు పెట్టడం.. ఇలాంటి చేష్టలతో పూర్తిగా తన వశమయ్యా.
ఓరోజు ఇద్దరం సినిమాకెళ్లొచ్చాం. ఇంట్లో ఎవరూ లేరు. ఏకాంతం, వయసు ఉద్రేకం మాతో తప్పటడుగు వేయించింది. ఆరోజు నుంచి రామూనే నా భర్తని ఫిక్సయ్యా. తనలో మాత్రం వూహించని మార్పు. అస్సలు పట్టించుకునేవాడు కాదు. కనపడితే ముఖం తిప్పుకునేవాడు. అసలే తప్పు చేశానని కుమిలిపోతుంటే తన నిర్లక్ష్యం చాలా బాధించేది. ప్రేమభిక్ష పెట్టమని, పెళ్లాడమని దాదాపు బిచ్చగత్తెలా అర్థించా. ‘ప్రభుత్వ ఉద్యోగం సంపాదించు. అప్పుడు మావాళ్లని కాదని నీ దగ్గరికొస్తా’ అంటూ ఓ ఛాన్స్‌ ఇచ్చాడు. అదే మహాభాగ్యమని పుస్తకమందుకున్నా. అప్పుడూ దురదృష్టం వెంటాడింది. అదేసమయంలో మా ఇంటి ఓనర్‌ గది ఖాళీ చేయమనడంతో ఆఫీసుకు దగ్గరే ఉన్న ఓ అపార్ట్‌మెంట్‌కి మారా. నా ఖర్మకాలి అది రాము పక్క ఫ్లాట్‌. వీలు చేసుకొని నా ఫ్లాట్‌లో దూరిపోయేవాడు. ప్రేమగా నాలుగు మాటలు మాట్లాడేసరికి తన కౌగిలిలో వాలిపోయేదాన్ని. చదువు పక్కదారి పట్టింది.
ఇంట్లో వాళ్లు ఓ సంబంధం చూశారు. రాముని తప్ప వేరొకర్ని పెళ్లాడనన్నా. తాడోపేడో తేల్చుకుందామని రామూ వాళ్లింటికెళ్లా. అప్పుడు బయటపడింది అతడి అసలు స్వరూపం. ‘నీది లోక్యాస్ట్‌. నాది హై క్యాస్ట్‌. నిన్ను చేసుకోవడం కుదరదు. పైగా నా మరదల్ని చేసుకుంటే కోట్ల ఆస్తి దక్కుతుంది. నిన్ను చేసుకుంటే ఏం వస్తుంది?’ అని కర్కశంగా మాట్లాడాడు. ఆ బాధలోంచి తేరుకోకముందే నాకు మరో షాక్‌. నేను గర్భవతినని తేలింది. అప్పుడూ కరగలేదు. ‘అబార్షన్‌ చేయించుకో నీకే మంచిది’ అని ఓ ఉచిత సలహా ఇచ్చాడు. మొదటిసారి తనపై అసహ్యం వేసింది. ఇలాంటి వాడినా ఇన్నాళ్లు ప్రేమించింది అనిపించింది. ఏదేమైనా నిజం తెలుసుకునేలోపే నా జీవితం సర్వనాశనమైంది. ఈ తప్పులో ఇద్దరం దోషులమే. శిక్ష అనుభవిస్తోంది మాత్రం నేనొక్కదాన్నే. నాలా ఎవరూ తొందరపడొద్దనే మీ ముందుకొచ్చా.

© Shekharmine

Monday, 15 February 2016

కరిగిన హృదయం..కమనీయం మా జీవితం!

‘ఆశా.. ఒక్క నిమిషం ఇలా వస్తావా?’ మేనేజర్‌ మదన్‌ పిలుపుతో ఆయన క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లా. నా కళ్లలోకి చూసి నీళ్లు నమిలారు. క్షణమయ్యాక వూపిరి పీల్చుకొని ‘నువ్వంటే నాకిష్టం. ఐలవ్యూ’ అన్నారు. నేనేం విన్నానో నిమిషంపాటు అర్థం కాలేదు. తేరుకున్నాక ఎలా స్పందించాలో తెలియక బిక్కమొహమేశా. ‘ప్రేమే కాదు... నువ్వొప్పుకుంటే పెళ్లి కూడా చేసుకుంటా’ అంటూ అభ్యర్థించాడు. నాకంతా అయోమయంగా ఉంది. ‘నాక్కొంచెం సమయం కావాలి’ అన్నా.
‘ఎన్నిరోజులు?’
‘నాలుగు నెలలు’
‘ఓకే.. నీ కోసం ఎంతకాలమైనా ఎదురుచూస్తా’ అన్నారు మదన్‌.
పెద్ద సంస్థలో చిన్న ఉద్యోగం నాది. టెలీకాలర్‌ని. తనేమో మేనేజర్‌. పైగా అందగాడు. తనంత తానుగా వచ్చి ప్రేమిస్తున్నానంటే ఎవరైనా అదృష్టంలా భావిస్తారు. నాకేమో భయమేసింది. ఎందుకంటే మొదట్నుంచీ నాకు ప్రేమంటే గిట్టదు. పెద్దలతో గొడవలు, చీవాట్లు, ఒకరికొకరు దూరమవుతారు. ఇవన్నీ ఆలోచిస్తుంటే ప్రేమ అనవసరం అనిపించేది. కొన్నాళ్లు ఏమీ తేల్చకుండా నాన్చితే తనే వదిలేస్తాడులే అనుకున్నా. కానీ మదన్‌ పట్టు వదల్లేదు. రోజుకోసారైనా నా విన్నపం ఏమైందన్నట్టుగా బుంగమూతి పెట్టేవాడు. ఇక తప్పదనుకొని తన గురించి ఎంక్వైరీ మొదలుపెట్టా. ఎన్నిసార్లు వాకబు చేసినా ప్రతిసారీ రాముడు మంచి బాలుడు అన్నదే జవాబు. ‘నువ్వు లక్కీఫెల్లో’ అన్నారు స్నేహితులు. ఏరకంగా చూసినా తనే నాకు బెస్ట్‌ అనిపించింది. అమ్మానాన్నలూ ఒప్పుకుంటారనే నమ్మకం. తనతోనే నా జీవితం అని ఫిక్సయ్యా. కానీ నా అంచనా తప్పింది. ‘ఈ పెళ్లికి నేను ఒప్పుకోను’ అన్నారు నాన్న. నేనూ తగ్గలేదు. ‘మదన్‌ని తప్ప వేరొకర్ని చేస్కోను’ తెగేసి చెప్పా.
మరోవైపు మదన్‌ నన్ను వాళ్లింట్లో పరిచయం చేశాడు. ‘ఏంటి డిగ్రీ వరకే చదివావా? మావైపు అంతా పీజీలు, పీహెచ్‌డీలు చేశారు తెలుసా?’ నిష్ఠూరమాడారు మదన్‌ అక్కలు. ఆ మాట నాకు ఆర్డర్‌లా అనిపించింది. ఇక తప్పదనుకొని ఎంఏ ఇంగ్లిష్‌ కట్టా. ఓ పక్క చదువు, మరోవైపు ఉద్యోగం, ఇంట్లో నాన్నతో గొడవ. మదనే ధైర్యం చెప్పేవాడు. రెండేళ్లు గడిచాయి. చదువులో పాసయ్యానుగానీ ప్రేమ పరీక్ష నెగ్గలేదు. ఎంత బతిమాలినా నాన్న మా ప్రేమకు అంగీకరించలేదు. కోపంతో తరచూ చేయి చేసుకునేవారు. అక్కా అక్కా అంటూ నా చేయి పట్టుకొని తిరిగిన తమ్ముడూ కొట్టాడు. అమ్మ అర్థం చేసుకున్నా ఏం చేయలేని పరిస్థితి తనది. గత్యంతరం లేని పరిస్థితుల్లో పెద్దల్ని ఎదిరించి ఇంటి గడప దాటా.
వాళ్ల తరపు పెద్దలు, మా స్నేహితుల సాయంతో మేం అన్నవరంలో పెళ్లి చేసుకున్నాం. అమ్మ ఆశీర్వదించినా, నాన్న ఛీకొట్టారు. కోరుకున్నవాడ్ని కట్టుకున్నానన్న తృప్తి లేదు. కన్నవాళ్లు దూరం అయ్యారే అన్న బాధ. అంతులేని ప్రేమతో మదన్‌ ఓదార్చేవాడు.
ఆర్నెళ్లు గడిచాయి. ‘మీ నాన్న అప్పుడప్పుడు నీ గురించి అడుగుతూ బాధ పడుతున్నారు’ అనే తీపి కబురు చెప్పింది అమ్మ. ఎంతైనా కన్నహృదయం కదా! నాపై ప్రేమ ఎక్కడికి పోతుంది? ఆలస్యం చేయకుండా వెళ్లి ఆయన కాళ్లపై పడిపోయా. తలపై చేయేసి ప్రేమగా నిమిరారు. ఆయన కంటి కొనల్లోంచి రెండు ఆనందభాష్పాలు నా నుదిటిపై పడ్డాయి. నన్ను ఆశీర్వదిస్తున్నట్టుగా.

© Shekharmine

ఆమె... బాబు... ఓ తమిళ ప్రేమ!

చెన్నై స్టేషన్‌. రైలు దిగి టాక్సీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నా. ఇంతలో ఏడాది వయసున్న బాబు పరుగెత్తుకొచ్చి నా కాళ్లను చుట్టేశాడు. ఆ వెనకే పిల్లాడి తల్లి . కుర్రాడ్ని చేతుల్లోకి తీసుకుంటూ నావైపు చూపింది. ఒక్కసారిగా తన కళ్లు విప్పారాయి. ‘వణక్కం. ఎప్పడి ఇరుక్కీంగ?’ (నమస్తే... ఎలా ఉన్నారు)’ అంది నన్ను ఉద్దేశించి. తెల్లమొహమేశా. జవాబివ్వకముందే ‘ఎన్న పండ్రీంగా’ (ఏం చేస్తున్నారు)’ మరో ప్రశ్న సంధించింది. ముక్కూమొహం తెలియని వ్యక్తి నన్నిలా అడగడమేంటి? నాకాశ్చర్యం వేసింది. నాకు తమిళం తెలిసినా తెలియనట్టే ‘హూ ఆర్‌ యూ?’ అన్నా. ‘నేను శారదామణి. నీ ఫేస్‌బుక్‌ ఫ్రెండ్‌ని’ అనడంతో నా గుండెల్లో బాంబులు పేలాయి. అసలు నేను చెన్నైలో అడుగుపెట్టిందే తన కోసం.
పీజీ పరీక్షలు. సమయముందని ఫేస్‌బుక్‌ తెరిచా. ‘హుమ్‌మ్‌...’ అని ఇన్‌బాక్స్‌లో ఓ సందేశం. ప్రొఫైల్‌ చూస్తే శారదామణి, చెన్నై అని ఉంది. అవతలివైపు అమ్మాయైతే ఏ కుర్రాడి మనసైనా గాల్లో తేలిపోవాల్సిందేగా! నేనూ ఉత్సాహంగా చాటింగ్‌ చేశా. ఎగ్జామ్‌ గంట కొట్టడంతో లోపలికి పరుగెత్తా. మనసంతా తనపైనే ఉండటంతో హడావుడిగా పరీక్ష రాసి మళ్లీ చాటింగ్‌లోకి దిగా.
నాకు తమిళం రాదు. తనకి తెలుగు తెలియదు. ఇద్దరం వచ్చీరాని ఇంగ్లిష్‌లోనే చాట్లాడుకునేవాళ్లం. మా కబుర్లకు అర్థరాత్రుళ్లూ కరిగిపోయేవి. ఎప్పడి ఇరుక్కే?, రొంబ నండ్రి, ఇరవు వణక్కం... ఇలా అప్పుడప్పుడు తమిళ పదాలు ఉపయోగించేది తను. గూగుల్‌లో గాలించి మరీ వాటి అర్థాలు తెలుసుకొని రిప్లై ఇచ్చేవాణ్ని. తర్వాత ఫోన్‌నెంబర్లు ఇచ్చిపుచ్చుకున్నాం. ఆన్‌లైన్‌ ప్రేమ సెల్‌ఫోన్లకు పాకింది. ఆపై పట్టుపట్టి మణి సాయంతోనే తమిళం కూడా నేర్చేసుకున్నా. ఆపై మనసంతా తనే నిండినవేళ ‘నాన్‌ ఉన్నై కాదలిక్కిరేన్‌ శారదామణి’ అని చెప్పేశా. తనూ ముసిముసిగా నవ్వి నా ప్రేమకు గ్రీన్‌సిగ్నల్‌ ఇచ్చింది. తర్వాత మణి వూహ లేకుండా, మణితో వూసులాడకుండా ఈ రెండేళ్లలో ఒక్కరోజు కూడా గడవలేదు. మేం పెళ్లి చేసుకోవాలనీ, ఓ అందాల పొదరిల్లు కట్టుకోవాలని భవిష్యత్తు ప్రణాళికలు కూడా వేసుకున్నాం.
విజయనగరంలో రైలెక్కి చెన్నైలో దిగా. నేనెవరి కోసం వెళ్లానో తనే ఎదురొచ్చింది. కానీ చంకన బిడ్డతో. అన్నింటికన్నా పెద్ద షాక్‌ ఏంటంటే నేను ఫేస్‌బుక్‌లో చూసింది తనను కాదు. ఫ్రెండ్‌ ఫొటో పెట్టిందట. చాటింగ్‌ చేసిందీ, మనసువిప్పి మాట్లాడింది మాత్రం తనతోనే. ఫొటో మారినా మనసు తనదే కదాని స¾ర్దుకుపోదాం అనుకుంటే వేరొకర్ని మనువాడింది. నా ఆశల్ని చిదిమేసింది. ఇది మోసం కాదా? అనుకుంటే ‘నిన్ను గుర్తుపట్టి ఎందుకు పలకరిస్తుంది?’ అంది మనసు. ‘మరి నన్ను ప్రేమించి వేరే వ్యక్తిని పెళ్లాడటం వంచనేగా?’ మళ్లీ మథనం. మనసు ఛిద్రం అవుతుంటే తననే నిలదీశా. ‘నిన్నే పెళ్లాడతానని అమ్మానాన్నలకి చెప్పా. వేరే ప్రాంతమని ఒప్పుకోలేదు. మేం చూసిన సంబంధం చేసుకోకపోతే చచ్చిపోతాం అని బెదిరించారు’ ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్లతో చెప్పింది. ఇక నేను ఏమనగలను?
రెండేళ్లుగా తనే లోకమనుకున్నా. తనతో అందమైన జీవితం వూహించుకున్నా. ఆఖరికి సొంతూరొదిలి పరాయి రాష్ట్రంలో స్థిరపడటానికి సిద్ధపడ్డా. కానీ వూహించనిది జరిగింది. ఏది ప్రేమో?, ఏది నమ్మకమో, ఏది మోసమో తేల్చుకోలేక ముందుకెళ్తుంటే వెనకనుంచి ‘రామూ’ అన్న పిలుపు. తనే. నన్నేనా అని వెనక్కి తిరిగా. మళ్లీ నావైపు పరుగెత్తుకొస్తున్న బాబును వారిస్తోంది శారదామణి. అంతే.. నా కళ్లు చెమర్చాయి. మోసపోయాననుకున్న నా బాధ పటాపంచలైంది. మనసు గర్వంతో నిండిపోయింది.

© Shekharmine

ప్రేమలో పడొద్దు ప్లీజ్‌!

ఎన్నడూ లేనిది టీచర్‌ ఓ అమ్మాయిని వెంటపెట్టుకొని రావడంతో క్లాసంతా గప్‌చుప్‌. అమాయకమైన మొహంపై అలల్లా ఎగిసిపడుతున్న కురుల్ని సవరించుకుంటూ తను ఏంజెల్‌లా కనిపించింది నాకు. కౌమారం కవ్విస్తుంటే పాఠం వినడం మరిచి ఆ అమ్మాయినే చూస్తుండిపోయా.
కొన్నాళ్లకు పైచదువుల కోసం పక్కవూరికెళ్లా. లక్కీగా తనూ అక్కడే చేరింది. పేరూ, వివరాలు కనుక్కున్నా. ఆమెని చూడటం కోసమే రోజూ క్లాసులకెళ్లా. కానీ మాట కలిపే ధైర్యం లేదు. చూపులతోనే సరిపెట్టుకుంటూ ఏళ్లు గడిపా. తర్వాత వేరే వూళ్లలో, వేర్వేరు కాలేజీల్లో చేరాం. తను కనిపించక ప్రాణం విలవిల్లాడేది. ఓసారి సెలవులకు వూరెళ్లా. ‘ఏంటీ, నాగ్‌ కనిపించడం లేదు. ఈసారి ఇంటికొస్తే నేను అడిగినట్టు చెప్పు’ అని మా పక్కింటి అమ్మాయితో అందట. నా ఆనందానికి అవధుల్లేవ్‌. ఆమెదీ నాలాంటి స్థితేనని అర్థమైంది.
బీటెక్‌లో బోలెడు మంది అమ్మాయిలు, అందగత్తెలు. నా మనసు మాత్రం చిన్ననాటి నేస్తంపైనే ఉండేది. నా స్నేహితులు లవర్స్‌తో గంటలకొద్దీ మాట్లాడేవాళ్లు. బైక్‌పై షికార్లు చేసేవాళ్లు. నాకూ అలా చేయాలనే ఉబలాటం మొదలైంది. మేం రోజూ కలుసుకున్నట్టు, పెళ్లి చేసుకొని జీవితంలో స్థిరపడ్డట్టు కలలు కనేవాణ్ని. ఫేస్‌బుక్‌లో గాలించి ఆఖరికి తన ఫొటో సంపాదించా. ఫోన్‌లో వాల్‌పేపర్‌గా పెట్టుకొని పొద్దున్నుంచి రాత్రిదాకా లక్షసార్లు చూస్తూ మురిసిపోయా. ఎన్నాళ్లిలా? ఫోన్‌ నెంబర్‌ ఇప్పించమని ఓసారి తన స్నేహితురాలిని బతిమాలా. ‘నేనెవరికీ నెంబర్‌ ఇవ్వను. మాట్లాడను’ అందట. నాకు షాక్‌. అయినా పట్టు వదలకుండా ప్రయత్నించి సక్సెస్‌ అయ్యా.
మొదటిసారి నిమిషం పదహారు సెకన్లు మాట్లాడా. ‘నీతో అప్పుడప్పుడు ఇలా ఫోన్‌లో మాట్లాడొచ్చా?’ అభ్యర్థిస్తే నవ్వి సరేనంది. అనుక్షణం నాలో ఆ నవ్వులు, మాటలే. తన పుట్టినరోజు మరోసారి మాట కలిపే అవకాశమొచ్చింది. శుభాకాంక్షలు చెప్పి అత్యుత్సాహంతో నాలుగైదు ఎక్స్‌ట్రా మాటలు మాట్లాడా. అంతే. ఆపై నేనెన్నిసార్లు ఫోన్‌ చేసినా ఎత్తదు. మెసేజ్‌కి సమాధానం ఇవ్వదు. మాటలాపేయడానికి కారణమేంటో చెప్పదు. పదేపదే ప్రయత్నించి విసిగిపోయా. తట్టుకోలేక ఒక్కోసారి హాస్టల్‌ టెర్రస్‌ పైకెళ్లి ఏడ్చేవాణ్ని.
మనసు, మస్కిష్కంలో తనే. పుస్తకం తెరిస్తే తన రూపమే. చదువు బుర్రకెక్కేది కాదు. ఫలితం పరీక్షల్లో ఫెయిల్‌. బాగా చదివి, ఉద్యోగం చేస్తాననుకున్న కన్నవాళ్ల ఆశలు అడియాసలయ్యాయి. మరోవైపు ఇంట్లో పూట గడవని పరిస్థితి. ఎంత తిరిగినా కొలువు దొరకలేదు. ప్రేమలో ఫెయిల్‌. చదువులో ఫెయిల్‌. పని లేదు. ఖాళీ కడుపుతో, కన్నవాళ్లకి భారంగా మిగిలా. ఎనిమిదేళ్లు ప్రేమ లోకంలో విహరించినందుకు ఫలితం ఇది.
తప్పెవరిది? బాగా ఆలోచిస్తే నాదేననిపించింది. తనెప్పుడూ నన్ను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పలేదు. ఒకవేళ ప్రేమించి, పెళ్లి చేసుకున్నా పోషించే పరిస్థితుల్లో లేను. ఒకట్రెండుసార్లు పలకరిస్తే నేనే ఏవేవో వూహించుకున్నా. ప్రేమే లోకమనుకొని ఆ ధ్యాసలో చదువును నిర్లక్ష్యం చేశా. ఈ పరిస్థితి నా ఒక్కడిది కాదు. ప్రేమలో పడితే హీరోల్లా ఫీలయ్యేవాళ్లు చాలామంది ఉన్నారు. కానీ ప్రేమ తాత్కాలిక ఆనందాన్ని ఇవ్వొచ్చు! సుఖంగా బతికే జీవితాన్ని మాత్రం ఇవ్వదు. దయచేసి అర్థం చేసుకోండి.

© Shekharmine

‘ఛెళ్లు’మనిపించింది... అయినా ప్రేమిస్తున్నా!

రెండేళ్ల ప్రేమ. పరిస్థితులు అనుకూలించక వదులుకుంది అమ్మాయి. నేను మాత్రం కొత్తగా ప్రేమలో పడ్డా అంటున్నాడు అబ్బాయి. ఇదేం విచిత్రం?
అందరిలాగే నా ప్రేమ కూడా ఆకర్షణతో మొదలైంది. తను మా వీధిలోనే ఉండేది. ఆమెను ఆకట్టుకోవడానికి నేను చేయని గిమ్మిక్కులు లేవు. జోకులతో నవ్వించేవాణ్ని. ఆకట్టుకునే మాటలతో కవ్వించేవాణ్ని. తను దగ్గరుంటే మాటలు. దూరమైతే మెసేజ్‌లు. ఆ ధ్యాసలో పడి గడియారంలో ఏ ముల్లు ఎక్కడుందో మర్చిపోయా.
రోజురోజుకీ తనపై మోజు పెరిగిపోయేది. ఎంతలా అంటే ఎన్నడూ కాలేజీకి ఎగనామం పెట్టని నేను అరుదుగా క్లాసులకు హాజరయ్యేవాణ్ని. ‘రేయ్‌.. వెధవా.. చెడిపోతున్నావ్‌.. ఇలాగైతే బాగుపడవ్‌’ నా తీరు గమనించి ముందే హెచ్చరించారు లెక్చరర్లు. ఆ మాట చెవికెక్కితేగా! ఎవరేం అనుకున్నా ఈ ప్రపంచంతో సంబంధమే లేనట్టు ప్రవర్తించేవాళ్లం. మాకు మేమే లోకమైనట్టు.. మా మాటలు మేమే వింటూ.. మా వూసులు మేమే చెప్పుకుంటూ మీతో మాకేం పని? అన్నట్టుగా ఉండేవాళ్లం. రెండేళ్ల ప్రేమలో కనీసం రెండువందలసార్లైనా ఐలవ్యూ చెప్పుకున్నాం. తనే ఫీలింగ్‌తో చెప్పిందోగానీ ప్రేమించిన అమ్మాయికి ఐలవ్యూ చెప్పడం నాకు ఓ ప్యాషన్‌. అంతే.
‘వచ్చేవారం అన్నయ్య పెళ్లి. పనులు చాలా ఉన్నాయ్‌. నువ్వు తప్పకుండా రావాల్రోయ్‌’ ఆర్డరేశాడు స్నేహితుడు. ఓరోజు ముందే వాలిపోయా. ‘మీలాగే మా అన్నయ్యా వదినలదీ గాఢమైన ప్రేమ. పెద్దవాళ్లని ఒప్పించి ఒక్కటవుతున్నారు’ వివరాలందించాడు. ‘ఏడాది ప్రేమకే పెళ్లితో ఏకమవుతున్నారు. రెండేళ్లుగా ప్రేమించుకుంటున్నాం. మాకెందుకు ఆ ఆలోచన రాలేదంటావ్‌?’ నా ధర్మసందేహం వాడి ముందుంచా. ‘అవసరాల కోసం ప్రేమిస్తే ప్రేమిస్తూనే ఉంటారు. జీవితాంతం ప్రేమ అవసరమనుకువారే పెళ్లాడతారు’ అనేశాడు వేదాంతిలా. ఆ మాట నాకు తెగ నచ్చేసింది. అదే మాట ఆ రాత్రి నాకు నిద్దుర లేకుండా చేసింది.
మర్నాడు ఉదయం ఎప్పట్లాగే నా లవర్‌కి ఫోన్‌ కలిపా. ఈసారి మాత్రం గుండెలో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం. ‘అర్జెంట్‌గా నిన్ను కలవాలని ఉంది’ అన్నా. ‘ఇంట్లో ఎవరూ లేరు వచ్చెయ్‌’మంది. క్షణాల్లో తన ముందు ప్రత్యక్షమయ్యా. వెంటనే తనని అమాంతం గుండెలకు హత్తుకొని ‘ఐ లవ్యూ బంగారం’ అన్నా మనస్ఫూర్తిగా.
మా ప్రేమ మొదలైన రెండేళ్లలో ఏం చేయాలనుకుంటే అది చేశాం. కలవాలనుంటే కలుసుకున్నాం. వీలు చేసుకొని షికార్లకెళ్లాం. గంటలకొద్దీ ఫోన్లో మాట్లాడుకున్నాం. ఎప్పుడూ ఏ అవాంతరం ఎదురుకాలేదు. కానీ నా బ్యాడ్‌టైం. ప్రేమ విలువ తెలిసినరోజే నా జీవితంలో పెను తుపాను మొదలైంది. తనని కౌగిలించుకున్న క్షణమైనా గడవకముందే వాళ్ల నాన్న వూడిపడ్డారు. ఆపై జరిగింది అసలు నేనూహించని సీన్‌. ‘చాలా రోజులుగా వేధిస్తున్నాడు. ప్రేమించకపోతే చంపేస్తానని బెదిరించి లొంగదీసుకోవాలనుకుంటున్నాడు’ అని ఏడుస్తూ నన్ను దూరంగా నెట్టేసింది తను. జాలి, అసహ్యం, షాక్‌, బాధ.. ఇలా ఒకేసారి నాలో ఎన్నో భావోద్వేగాలు.
ఈ సంఘటన జరిగి చాన్నాళ్లైంది. అప్పుడు వాళ్ల నాన్న కొట్టిన చెంపదెబ్బ గుర్తు లేదు. ఆ అమ్మాయి నాపై వేసిన అభాండం గుర్తు లేదు. కానీ తన కౌగిలింత మాత్రం ఇప్పటికీ నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తూనే ఉంది. ఎందుకంటే ఆ క్షణంలోనే నేను నిజంగా ఆమెతో ప్రేమలో పడిపోయా. సంతోషం, బాధ, కష్టం, సుఖం.. అన్నింట్లో తోడు నిలవడానికి జీవితాంతం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటా.
© Shekharmine