ఆమె అవసరాల్లో ఆదుకుంది. అతడు జీవితంతో ఆడుకున్నాడు. తమ బంధాన్ని ప్రేమనుకుందా అమ్మాయి. ఆ బలహీనతను క్యాష్ చేసుకున్నాడు అబ్బాయి. దగా పడ్డ చిన్నది చెబుతోందా దీనగాథ.
నాపేరు స్వీటీ. అసలు పేరు కాదు.. తను ముద్దుగా పెట్టుకుంది. అతడలా పిలుస్తుంటే నా మనసు గాల్లో తేలిపోయేది.బీఎడ్ సహాధ్యాయి తను. 'మాది నల్గొండ. ఇక్కడే గది అద్దెకు తీసుకొని ఉంటున్నా' ఎవరితోనో చెబుతుంటే విన్నా. మాదీ నల్గొండే. ఉత్సుకతతో వెళ్లి పలకరించా.
మర్నాడు క్లాస్లో 'హాయ్' చెప్పాడు. నేనూ 'హలో' అన్నా. మాటలు ప్రారంభం. ఓ సాయంత్రం రోడ్డుమీద కనపడ్డాడు. కలిసి నడక మొదలుపెట్టాం. వ్యక్తిగత వివరాల్లోకి వెళ్లాం. 'మాది చాలా పేద కుటుంబం. నన్ను చదివించడానికి అమ్మానాన్నలు పస్తులుంటున్నారు' అంటుంటే మనసు చివుక్కుమంది. ఆ కష్టాల్ని గట్టెక్కించడానికి తనెంతో కష్టపడి చదివేవాడు. పైగా కలివిడి మనస్తత్వం. ఇవన్నీ తెలిశాక అతడిపై మనసు పారేసుకోకుండా ఉండలేకపోయా. అభిమానం చొరవై.. చొరవ చనువై.. కొన్నాళ్లకది ప్రేమబాట పట్టింది.
తను లేకుండా నేనుండలేని స్థితి. తనేం అడిగినా కాదనలేని పరిస్థితి. 'కోర్సు పూర్తయ్యాక ఎలాగూ పెళ్లి చేసుకుంటాం. ఈలోపు కలిసుంటే తప్పేంటి?' అన్నాడోసారి. నేనూ అడ్డు చెప్పలేదు. ఇద్దరం ఒకే గదికి మారాం. పదినెలలు పెళ్త్లెన భార్యాభర్తల్లాగే మెలిగాం. ఇక అతడి ఖర్చులన్నీ నావే. గది అద్దె.. పాకెట్మనీ.. ఫీజులు.. సెల్ రీఛార్జ్తో సహా.
'స్వీటీ... అమ్మకేం బాగోలేదు. ఆసుపత్రిలో చూపిద్దామంటే చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేదు' అన్నాడోరోజు ఏడుస్తూ. కొత్త దుస్తులు కొందామని దాచుకున్న ఐదువేలు చేతిలో పెట్టా. కాబోయే అత్తయ్యకి ఆమాత్రం చేయడం నా బాధ్యతనిపించింది. కొన్నాళ్లకి తను కోలుకుంది. మాకు ఆల్ హ్యాపీస్.
బీఎడ్ పరీక్షలయ్యాయి. 'డీఎస్సీ ఇప్పట్లో ఉండదట. కానిస్టేబుల్ ట్రెయినింగ్కి వెళ్దాం అనుకుంటున్నా. కానీ...' అతడి మాట నాకర్థమైంది. అదే రోజు బంగారు చైన్ అమ్మి పదివేలు ఇచ్చా. 'నాకోసం ఎన్నో చేస్తున్నావ్. పెళ్లయ్యాక నిన్ను బంగారంలా చూసుకుంటా బంగారూ' అన్నాడు చేతిలో చెయ్యేస్తూ. ఆ మాటకే పొంగిపోయా. ఆల్ ది బెస్ట్ చెప్పా.
ఫలితాలొచ్చాయి. తను కానిస్టేబుల్గా ఎంపికైన శుభవార్త. ఆనందంతో అందరికీ స్వీట్లు పంచా. కానీ అదే నా జీవితంలో ఆఖరి సంతోషం అని గుర్తించలేకపోయా. ఉద్యోగమొచ్చిందిగా పెళ్లెపుడు చేసుకుందాం అంటే 'మీ పేరెంట్స్ని వచ్చి మాట్లాడమను' అన్నాడు. పన్నీటి జల్లులు.. సన్నాయి మేళాల్ని వూహించుకుంటూ వూహల్లో తేలా. కానీ నవ్వుతూ వెళ్లిన అమ్మానాన్నలు రుసరుసలాడుతూ తిరిగొస్తుంటే మనసేదో కీడు శంకించింది. 'మన తాహతు మించి కట్నం అడుగుతున్నారు. అతడ్ని మర్చిపో ఇక' అంటుంటే కన్నీళ్లాగలేదు. వెంటనే ఫోన్ అందుకున్నా. 'ఔను.. నాకు లక్షలు ఇవ్వడానికి చాలామంది క్యూలో ఉన్నారు. నాది సర్కారీ కొలువు కదా' అతడి మాటలో వెటకారం. 'అయినా మీకేం తక్కువ. ఓ ఇరవై అయినా ఇవ్వొచ్చు. పైగా నీకు ఉద్యోగం కూడా లేదాయే'. ఆ మాటల్లో ప్రాణంలా ప్రేమించిన ప్రియుడు లేడు. అచ్చం పశువుల సంతలో బేరమాడే బ్రోకరే కనిపించాడు. 'నేను అడిగిన కట్నం ఇప్పించు. లేదా వేరొకడ్ని చూస్కో' చివరి మాటతో నా ప్రేమ మైకం పూర్తిగా దిగిపోయింది. ఛీ.. ఇలాంటి వాడినా ప్రేమించింది అనిపించింది. ఫోన్ పక్కన పడేసి వెక్కివెక్కి ఏడ్చా.
నన్ను కాదనుకున్నా ఎప్పుడైనా నేను చేసిన సాయం గుర్తొచ్చి తిరిగొస్తాడనే చిన్న ఆశ ఉండేది. అదీ అత్యాశేనని తొందర్లోనే అర్థమైంది. తనకి నిశ్చితార్థం జరిగింది. అదీ నా క్లాస్మేట్తోనే. నిలదీస్తే అబ్బే అదేం లేదని బుకాయించాడు. తర్వాత సెల్నెంబరే మార్చేశాడు. ఆమె నెంబర్ కూడా స్విచ్ఛాఫ్. చిరునామా తెలియదు. ఇప్పుడు నాకు మిగిలింది ఏడుపొక్కటే. నా అతి ప్రేమ.. అతడిపై అతి నమ్మకం నన్ను పాతాళంలోకి తోసింది.
© Shekharmine
No comments:
Post a Comment