మాట విన్లేదు .. మనసు విరిచేసింది!

అర్ధరాత్రైంది. నిద్రరాక సెల్ఫోన్లో అందుకున్నా. డ్రాఫ్ట్ లో ఉన్న ఎసెమ్మెస్ పై చూపు ఆగింది. బిందూకి పంపాలనుకున్న ఆ సందేశం నా గతాన్ని గుర్తుచేస్తోంది.

తొలి పరిచయం.....

    పేరు పండు. టీ, కాఫీలూ చెడ్డ అలవాట్లే అనుకునే నేపథ్యం. కష్టపడి పైకొచ్చిన యువకుడిగా గుర్తింపు.

   ఊరికి దగ్గర్లోనే ఉద్యోగమొచ్చింది. కొత్తగా దిగిన గది శుభ్రం చేస్తున్నా. 'హాయ్.. ఈరోజే వచ్చారా?' పిలుపుతో అటువైపు తిరిగా. సన్నటి ఆకారం.. పొడవైన జడతో ఓ అమ్మాయి. 'నా పేరు బిందు. మీ పక్కింట్లో ఉంటా' అంది చొరవగా. మర్యాదకిగా తలాడిస్తే ఓ చిర్నవ్వు నవ్వింది. ఎంతటివారైన దాసోహం అయ్యేంత అందంగా ఉందా నవ్వు. పరిచయాలయ్యాయి. ఆఫీసులో పెద్దగా పనేం ఉండేది కాదు. రోజూ తనతో మాట్లాడ్డమే నా వ్యాపకమైంది.

   'నాకు నువ్వు కావాలి. నువ్వే నా జీవితం అందో రోజు బిందు. ఆ మాటతో అదేదో సినిమాలో చెప్పినట్టు నాలోనూ గంట మోగింది. అందుక్కారణం ఆమె అందమే కాదు ఆమె వెనకాల ఉన్న పెద్ద కుటుంబం కూడా. అమ్మానాన్నలది ప్రేమపెళ్లి. అది నచ్చక బంధువులంతా దూరమయ్యారు. ఎప్పుటికైనా పెద్ద కుటుంబంతో బంధుత్వం కలుపుకోవలనేది నా ఆశ. కల తీరబోతుందనుకుంటే 'మావాళ్ళు మన పెళ్లికి ఒప్పుకోరు. లేచిపోయి పెళ్లి చేసుకుందాం' అంటూ బాంబు పేల్చింది. అలా చేస్తే నా జీవితానికి అర్దమేంటి? 'ముందు మంచి ఉద్యోగాల్లో స్తిరపడదాం. తర్వాత వల్లనేలాగైనా ఒప్పిద్దాం' అని సముదాయించా. సరేనంది. విదేశాలకు వెళ్లి ఆర్థికంగా స్థిరపడాలనుకున్నాం.

   సాఫీగా సాగుతున్న ప్రేమకి అనుకోని మలుపు. 'పండు.. ఇక్కడ ఆరోగ్యం బాగుండటం లేదు ఊరెల్తా' అంది. తనని చూడకుండా ఉండటం కష్టమే అయినా ఒప్పుకున్నా. దూరమైన మమ్మల్ని దగ్గర చేశాయి సెల్ల్ఫోన్లు. అయితే మేం అనుకున్నట్టు ఇద్దరం ఒకేసారి విదేశాలకు వెళ్ళే పరిస్థితి లేదు. ముందు తనని పంపాలనుకుని పాస్పోర్టు ప్రయత్నాలు ముదలుపెట్టా. ఒళ్ళు హునమయ్యేది. నా బిందూ కోసమేనని అన్నీ భరించా. తన పాస్పోర్ట వచ్చింది. శుభావార్త చెబుదామని ఫోన్ కలిపా. అవతలివైపు ఎంగేజి. మర్నాడు చేస్తే గంటలుగంటలు అదే పరిస్థితి  మనసులో కలవరం . 'చిన్ననాటి ఫ్రెండ్.. చాన్నాళ్ళు తర్వాత  కలిస్తే మాట్లాడుతున్నా' అంటూ వివరణ ఇచ్చుకోబోయింది. అబ్బాయి  పే రెత్తగానే ఆవేశం ఆపు కోలేక చెడామడ తిట్టేశా. ఏడుస్తూ పెట్టేసింది. వారమయ్యాక చేసింది. నా ఎంగేజ్ మెంట్ జరిగింది. ఈ నెలలోనే పెళ్లి' అంటూ గుండెల్లో బాకు దింపింది.     ఎందుకిలా చేశావంటే  'నేనూ నీలాగే ఆలోచించా. నాకు పెద్దలే ముఖ్యం అనిపించి వాళ్ళు చెప్పింది వాళ్ళు చెప్పినట్టే విన్నా' అంది.

తనకోసం ఎంత చేశ? ఇద్దరి భవిష్యత్తుకోసం ఎంతో కష్టపడ్డా. తను కట్టుకోబోయే పట్టుచీర దగ్గర్నుంచి ఇంట్లో వాడే సామన్లాదాకా ప్రతిదీ  కొన్నా. వాళ్ళు ఇబ్బందులు పడితే దాచుకున్న డబ్బులు పంపించా. అన్నీ   మరిచిపోయి౦ది. నా కలల్నికాలరాచింది. పెద్దల్ని ఒప్పించి  పెళ్ళాడాలను కోవడమే నా తప్పా? వేరే అబ్బాయితో అదేపనిగా మాట్లాడోద్దనడమే నేరమా?  ఈ  బాధతో కుంగిపోయి పదేపదేతప్పులు చేయడంతో ఉన్న ఉద్యోగమూ ఉండింది. 

తుది పరిచయం.....

           పేరు పండు. కుదురుగా ఉండలేక దొరికిన ప్రతి పని చేస్తున్నా.ఇప్పుడు నాకు లేని వ్యసనం లేదు. మంచి పేరు పోగొట్టుకోవడం ఇష్టంలేక  ఊరెల్లడమే మానేశా. 

   ఇంతకీ ఆ మెస్సేజ్ లో ఏంముందంటే నేను ఇప్పుడు వినాలి అనుకునే మాట. తను ఎప్పుడు చెప్పాలి అనుకునే  మాట. "ఈ సందెపూట నీఅందమైన నోటితో ­­­చెప్పెయ్.. నేనెంత ఇష్టమో." మెసేజ్ డిలీట్ అయిపోయింది. టైం  ఒంటిగంట. దాటింది. నా నడక, జీవితo గమ్యంలేని రోడ్డువైపు నడక  సాగిస్తున్నాయి.