దూరం నుంచి వస్తున్న 127కే నా ఆలోచనలకు బ్రేక్ వేసింది. ఖాళీగానే ఉంది బస్సు. ఎక్కుదామని అటువైపు పరుగెత్తుతుంటే సడెన్గా దూసుకొచ్చిందో స్కూటీ. దానిపైన ఇద్దరమ్మాయిలు. నన్ను తప్పించడానికి వాళ్లు సడెన్బ్రేక్ వేయడం, స్కూటీ అదుపు చేయలేక కింద పడిపోవడం క్షణాల్లో జరిగిపోయింది. లేపుదామని దగ్గరికెళ్లా. ‘కళ్లు జేబులో పెట్టుకున్నావా?’ గుడ్లురిమింది వెనకమ్మాయి. బస్సులు ఆగేవైపు దూసుకురావడం వాళ్లదే తప్పు. పైగా నన్నే అనడంతో ‘బస్టాపు ఏమైనా మీ బాబుదా’ అన్నా కోపంగా. మాటామాటా పెరిగింది. వేరేవాళ్లు అడ్డుపడటంతో గొడవ సద్దుమణిగింది. జీన్స్, టీస్ వేసుకొని ఆధునికంగా ఉన్నారే తప్ప వాళ్లలో కాస్తైనా కామన్సెన్స్ ఉన్నట్టు కనిపించలేదు. గొడవ వదిలేసి వెనకాలే వచ్చిన మరో బస్సు ఎక్కి కూర్చున్నా. అసలు అమ్మాయిలంటే ఎలా ఉండాలి? గతంలోకి వెళ్లింది మనసు.
స్వాతి షాక్ నుంచి తేరుకోకముందే పెళ్లిచూపులకని ఇంటినుంచి పిలుపు. అయిష్టంగానే వెళ్లా. నాకు నచ్చినట్టే సంప్రదాయబద్ధంగా ముస్తాబై వచ్చిందా అమ్మాయి. తనని ఎక్కడో చూసినట్టు అనిపించింది. అదే విషయం బుర్రలో మెదులుతుండగానే పరిచయాలయ్యాయి. ‘ఇంకా ఏవైనా అనుమానాలుంటే పక్కకెళ్లి మాట్లాడుకోవచ్చు’ అనుమతి ఇచ్చేసిందో పెద్దావిడ. వరండాలోకి నడిచాం. ‘మీరు ఇంతకుముందు నన్నెప్పుడైనా చూశారా?’ అటెళ్లగానే నేనడిగిన మొదటి ప్రశ్న. నవ్వే తన సమాధానం. రెట్టించి అడిగా. ‘హైదరాబాద్లో మిమ్మల్ని స్కూటీతో డ్యాష్ ఇవ్వబోయింది నేనే’ అంటూ నవ్వింది. ‘రెణ్నెళ్లకే మర్చిపోయారా?’ అంది. హా.. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది. ‘అన్నట్టు నా అసలు గెటప్ ఇదేనండీ. అప్పుడేదో ఫ్రెండ్ బలవంతంతో జీన్స్ వేసుకున్నా’ అడక్కముందే వివరణ ఇచ్చుకుంది. ‘సారీ’ చెప్పి మరోసారి మనసారా నవ్వింది. ఇంకేం.. లావణ్యతో నా తొలి చూపులు ఓకే అయ్యాయి. సారీసారీ మలి చూపులు అనాలేమో!
సీన్ కట్చేస్తే అనుకోకుండా కలిసిన అమ్మాయే అర్థాంగి అయ్యింది. ఏడాది తిరిగినా మా మధ్య చిన్న అలక కూడా లేదు. ‘మళ్లీ జీన్స్ వేసుకోవా బంగారం’ అని అప్పుడప్పుడు సరదాగా అడుగుతుంటా. ‘వద్దు బాబూ మళ్లీ డ్యాష్ ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది’ అంటుంది నవ్వుతూ. గిల్లికజ్జాలతో మొదలైన మా జీవిత ప్రయాణం ఇలా సంతోషంగా సాగి పోతోంది.
© Shekharmine
No comments:
Post a Comment